Çocuk.

Yolun ortasında ağlayan o küçük çocuğun sokağa sağlı sollu, ardışık ve monoton dizilmiş evlerin duvarlarını çınlatan çığlıklarını hatırlıyor musun?
Sokak maçlarında hep kalede, kavgalarda hep en arka safta duran o ufaklığı hatırlamadın mı?
tamam tamam.
Dört tekerlekli bisikletinin destek tekerleklerini gizli gizli söküp, düşe kalka, takla ata ata iki teker üstünde durmayı öğrenen o haylazı bilirsin ama.

Konu bunlar değil.

Sınırlı bir alan içerisinde sınırsız hayallere dalabiliyorum.
Bazen insanları anlamıyorum, anlamadığım için de hiç eksiklik hissetmiyorum.

Yazılarımda günlük kelimelerde öteye geçmiyor, her seferinde biraz daha devrik cümleler kuruyorum.
İçerik farksız hep.

İnsanlar birbirinin aynısı.

''Ankara için.''

Arabalar da..

Vosvos farklı..


'' Öne çıktım, 'göz yaşartıcı gaz sıkmanıza gerek yok' dedim. 'arkadaşlar zaten yeterince duygusal insanlar' - Erken Kaybedenler ''

Uzaklardan gelen bir melodi, birbirinin ardı ardına dizilmiş sokak lambaları.. diyerek başlamıştım yıllar önce bir yazıma. ben hatırlıyorum, sen hatırlamıyorsun.

Satır aralarına düşülen notlar vardı, böyle başlamıştı koca hikaye.
Soluksuz yazılan onlarca yazı.. ne heyecan ama.

Başarı denen hususa değinmek gerek.
B harfinin en tepesine çıkıp attım kendimi,
kollarına...
gözlerinle takip ettiğin bu yazının akışına..

zemedan.

İnsan.

bazen kötüdür hayat

ağırdır, kaldıramazsın.

kendi hayallerine kendi tekme basar insan

salaktır, ahmaktır ama insandır.

hayallerinin içinde nefessiz kalır bazen insan

ve bu yüzden hayalden öteye geçemez bazen;

suyun akışına kapılmış olaylar.

dedik ya; Ankara.

şimdi çok uzak,

masanın diğer ucundaki

kaleme dahi uzanmak.

uykusu vardır her daim insanın

yorgundur, yorgun doğmuştur.

yorgunluktan kurtulmak için uyur insan

bazen susabilmek için konuşur

yaşayabilmek için uyur.

klişe bir olayı anlatmak zordur

anlatmaya çabalamak.

sol ayağının

en solundaki parmaktan

beyninin sol tarafına kadar uzanan

hiçbir yerini hissetmez bazen insan.

çok acıdır, çaresi bulunamadı.

ve bu derde çare bulunduğu gün,

kaybedeceğiz;

insanlığımızı, duygularımızı.

havadaki oksijeni yakalayamayacağız

bu ağrı bittiğinde

üzerimizde bilmem kaç kürek toprak

ve iki damla yaş kalacak.

zemedan.