En büyük hüznümü ne zaman yaşadım bilmiyorum. Hatırlamıyorum. Henüz yaşamadığıma eminim ama. İnsanların varlığına inanmıyorum çünkü biliyorum ki benim varlığıma inanmayan insanlar var bu dünyada. En büyük sevinci nedir bir insanın hep merak etmişimdir ben. Merak ettiğim içinde araştırma gereği duymuşumdur-yok öyle bir şey- En büyük sevincimi de hatırlamıyorum ben. Bilmiyorum.
Ölüm döşeğindeki bir insan için üzerine düşün yağmur damlaları hayatına girmiş olan diğer insanlar gibidir bence. Hepsi aynı. Hepsi birbirinden farksız. Ne duygu sömürüsü yaptım ama.
Neyse işte, işe geç kalmamak için sabahın kör vaktinde evinden çıkan insanlar var.
Hadi görüşürüz.
Kupami ve sicak cikolatami henuz yasanmamis huzunlere ve henuz baslamamis bitislere, bekleyislere kaldiriyorum. serefinize.
YanıtlaSilnefret ettiğimiz bu şehre.
YanıtlaSil